INDIGN US

a, um, Indigne . Syn. Turpis, iniquus; non dignus, alien us. )( Dignus. Adv. Valde. Phras. 1. Res est plane indign a, c’est une indign ité . Quæ, malum! ist a est indign it as? Quod portentum? Quid hoc acerbius, quid iniquius proferri potest? Res enimvero ist a indign a plane est et in tole rabi lis; res est ejusmodi, quæ indign a atque nefaria, quæ indign a atque in tole rand a videatur omnibus; ut nihil indign i us ferendum videatur; res est acerb a, indign a, luctuosa; pro indigni imo haberi id potest; quis indign i tates has diutius fer at? Facti atrocitate impensius rei indign it as crescit. 2. Indign us est amore ac benevolent i a filius tuus, votre fils ne mérite ni amour ni bien veil lance . Indign us est, qui ametur; non est, qui ametur; nulla re prædit us est, qua amorem conciliet; nihil non eorum animi bonorum et ornamentorum in filio tuo desideratur, quæ ad colligendam, com par and am benevolent i am faciunt, valent, spectant, idonea sunt et apposita; nihil est in filio tuo, quod homines ad se amandum alliciat; quod aliorum benevolent i am invitet; nulla re commendatur filius tuus, quæ inire gratiam ab hominibus que at; non ita nat us ita, educatus est filius tuus, ut adjungere sib i homines aliqua benevolent i a po it. 3. Indign us es eo beneficio, vous n’êtes pas digne de ce bienfait . Non is es, in quem tanta gratia conferatur; non ita merit us, non ea merit a sunt tua, ut hoc affici beneficio debe as; ut ferre tantum beneficium debe as. Non is est animus tuus; qui tantam gratiam capi at. Benefic i i magnitudo tua merit a vincit; impar est tanto beneficio. Usus : Hoc te indignum est. Indignum est a par i vinci, indign i us ab inferiore. INDĬGUS, a, um, Qui manque , qui a besoin . Usus : Opis indigus. Cf. Egeo , Pauper . INDĪLĬGENS, ent is, omn. gen. Négligent , pare eux . Usus : Homo nimium indiligens. Cf. Piger . INDĪLĬGENTER, Avec négligence . Syn. Neg lig enter. Usus : Rem non ind i lig enter exposui. INDĪLĬGENTĬA, æ, f. Négligence . Syn. Negligent i a. )( Diligent i a. INDĬSERTĒ, Sans élégance . Syn. Inornate. INDĬSERTUS, a, um, Peu éloquent . Syn. In or nat us, parum eloquens, infans. )( Disertus. INDISSŎLŪBĬLIS, e, gen. com. Indi oluble . Syn. Qui di olvi non potest. )( Di olubilis. INDISSŎLŪTUS, a, um, Non interrompu . Syn. Non di olutus. INDĪVĬDŬUS, a, um, Indivisible . Syn. Simplex. )( Dividuus. Usus : 1. Atomi, corpuscula scilicet individua. 2. Quod dirimi distrahique non potest, qui ne peut se séparer . Individua comes corp or is umbra. INDĪVĬDŬUM, i, n. Atome . Usus : Species ex individuis innumerabilibus exsistens.