MONS

tis, m. Montagne . Syn. Alpes. Epith. Communis, alt us, apricus, sacer; alti imi, impendentes, patrii, silvestres, vestiti. Phras. 1. Regio tot a undique montes habet, tout le pays est couvert de montagnes . Perpetuis montibus continetur; perpetuo jugo montis asperi et prærupti includitur; regio cinct a, cir cum val lat a montibus; regio circumjectis montibus tanquam vallo septa. 2. Mons alt us, montagne élevée . Mons edit i in altitudinem ingentem cacuminis; jugum montis cœlo junctum; mons in ingentem altitudinem exsurgens, surgens. 3. Mons in acutum cacumen desinens, montagne fini ant en une cime aiguë . Mons in angustum dorsum cuneatus; mons, cujus jugum in acutum cacumen exsurgit. 4. Mons rupibus horrid us, mont couvert de rochers . Mons præruptus, saxisque et cotibus imped it us, mons vast us ab natura et huma no cultu. Usus : Infimæ radices montis, le pied d’une montagne . Jugum montium cep it, quorum perpetuum jugum in Persidem excurrit. Edita montium occupat. Qua se montium jugum paulatim demittit. Dorsum ejus montis æquum satis, sed angustum. Danubius moll i et clem enter edito montis jugo effusus. Mons Calvariæ, Le Calvaire . Phras. Mons morientis in cruce Ser vat or is nostri memoriæ con sec ratus. Mons obitu acerb is sima Christ i morte ad memoriam in sign is.