SOL
Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 42
sōlis, m. Soleil . Syn. Moderator et dux temporum; dux et princeps et moderator luminum reliquorum; sidus quod astrorum tenet principatum. Epith. Adversus, æstivus, calid us, clarus, gem in at us, igneus, in us it at us, lætus, magnus, nitid us, summus, tantus. Phras. 1. Sol oritur, le soleil se lève . Exoritur, diem effert; lucem terris infert; terras coll us trat; exact is, dispulsis, fugatis tenebris mun do diem redd it; orbem suo fulgore illustrat; suæ lucis aspectu mortales recreat; sua luce per fund it et convestit omnia; sua luce lustrat et complet omnia. Cf. Aurora , Mane . 2. Sol occidit, le soleil se couche . Sol in occasum præcipitat; sol in occasum pronus est; in occasum fest in at lucemque comp on it; sol obit, occumbit; sol in vesperum declinat. Cf. Vesper . 3. Sol nubibus obscuratur, le soleil est obscurci par les nuages . Solis caput obscura ferrugine tegitur; lumen suum pene mun do neg at; intentæ cœlo nubes lucem condunt. Cf. Nubes . Usus : Solis acce us et rece us, le lever et le coucher du soleil . Sol ab ortu ad occasum commeat. Sol a meridie deflex us. Sol oriens, obiens. Sol ingenti æstu torret corpora. In solem procedere. In sole ambulare; a sole abe e. A sole col lucent omnia. Cedat stilus gladio, umbra soli, que la plume le cède à l’épée, l’ombre au soleil , c. à d. , la jurisprudence à l’art militaire . Nondum omnium dierum sol occidit, ce n’est pas encore demain la fin du monde . ( Prov. ) SŌLĀRĬUM, ĭi, n. Cadran solaire . Usus : Solarium descriptum, quo horæ declarantur. SŌLĀTĬUM, ĭi, n. Consolation , adouci ement . Syn. Consolatio, fomentum. Epith. Extremum, magnum, miserum, unicum. Phras. Alterum solatium est amicorum fid a conjunctio, une autre consolation, c’est le dévouement constant de mes amis . Altera ratio quæ mihi solatium affert, præbet, par it, quæ mihi solatio est, ex qua solatium reporto, habeo; qua sustentor in tantis molest i is, amicorum fid a manus. Alterum est quo sustentor ac recreor, in quo conquiesco, amicorum sincera fides. Accedit ad animum meum sustentandum amicorum fides. Illo præterea solatio utor ac fruor, quod amicorum constant i a mihi præbet. Cf. Recreor , Consol or . Usus : Solatium alicui dare. Solatiis quibusdam et dolorum foment is servitutis mala levare. Illo me solatio consol or. SŎLĔÆ, ārum, f. pl. Chau ures , sandales . Syn. Crepidæ. SŎLĔĀTUS, a, um, Chau é de sandales, signe de molle e dans un homme . Usus : Sole at us prætor cum pallio purpureo. SŌLEMNIS (solennis), e, gen. com. Religieux , solennel . Syn. Quod cum quad am cerimonia est consecratum, celebre, festum. Usus : Solemnes ac fest i dies. Solemne, statum sacrificium. Prisca et solemn i a verb a. Observo solemne illud meum. SŌLEMNĬTER (so len niter), Solennellement , conformément au rite . Usus : Omnibus solemniter per act is. SŎLĔO, es, ĭtus sum, ere, n. Avoir coutume , être habitué . Syn. Consuevi, est meæ consuetudinis; in more habeo, a uevi. Usus : Omnes reprehend ere solet. Ratio consuetudinis meæ qua quondam solitus sum uti. Cf. Consuetudo , Mos . SŌLERS, ertis, omn. gen. Industrieux , habile , adroit , intelligent . Syn. Ingeniosus, perspicax, sagax. )( Iners. Usus : Provida et solers natura. Cf. Ingeniosus , Diligens . SŌLERTER, Ind us trie use ment , adroitement , avec sagacité , fine e . Syn. Sagaciter. Usus : Solerti ime a liquid perspicere. SŌLERTĬA, æ, f. Adre e , habileté , dextérité . Syn. Sagacitas, perspicax prudent i a, animi motus incredibilis et celeritas in genii. Epith. Divina, pestifera, tanta. Phras. 1. Ad solertiam inc it are, pou er à la fine e . Solertiam mercede evocare, invitare, eblandiri, elicere. 2. Paucos vid i par i solertia, j’ai vu peu d’hommes au i a droits . Non po um ex tanto hominum numero quibus us us, quibuscum consuevi, multos recensere in quibus eam qua tu polles, qua prædit us es qua præstas, excellis, effulges, qua ornatus es solertiam, sagacitatem, in genii acumen perspexerim. Usus : Mundus sine divina solertia effici non potuit. Homines con greg at i adhibent agendi cog it and i que solertiam, les hommes réunis en soc iété développent leur activité et leur intelligence . Cf. Diligens . SŎLĬDĒ, Complètement . Syn. Integre. SŎLĬDĬTAS, ātis, f. Consist ance , solid ité . Syn. Firm it as. Epith. Terrena. Usus : Solid it as corp or is. SŎLĬDO, as, avi, atum, are, a. Con solider , affermir . Syn. Roboro, firmo. Cf. Firmo . SŎLĬDUS, a, um, Ferme , solide . Syn. Habens soliditatem; ver us, eminens. Usus : 1. Solidum nihil quod terræ sit expers. Solida corpora. 2. Verus, constans, stabilis, cert us, solide , durable , vrai , réel . Non tam soli do, quam splendido nomine virtutis. Solida, gravis ac german a laus, non adumbrata et fucata. Solida bona, utilitas solid a. Cf. Firmus . SŌLISTĬMUM, i, n. Augure favorable tiré de ce qui tombait à terre, quand les oiseaux sacrés mange a i ent avec trop d’avid ité . Vox augural is. SŌLĬTĀRĬUS, a, um, Isolé , seul , solitaire , retiré . Syn. Solus, solivagus, remotus ab oculis hominum. )( Conjunct us et sociatus cum altero. Usus : Solitarius homo et in agris vitam degens. Non solitarium, neque simplex, sed, etc., être qui n’est pas un et simple, mais, etc. Cf. Solus . SŌLĬTŪDO, ĭnis, f. Solitude , désert . Syn. Locus desert us, rece us, sece us, regio incult a et desert a. )( Frequent i a, celeb rit as. Phras. 1. Abdere aliqua in solitudine me cuperem, je désirerais m’ensevelir dans quelque lieu solitaire . Vitam fugæ so litu din i que mandare; discedere in aliquas so litu dines; in as per as et dens as silvas me abstrudere et ad sax a et scopulos mea mala deplorare cuperem. Vitæ genus inter fer as solitarium et ab hominum societate disjunctum sectari animus e et. In loca abdita, ab arbitris remota et liber a, in loca ab interventor i bus vacua me abdere cuperem. Loca ego omni solitudine vast a atque sine human i cultus vestigio per err are mallem quam diutius inter homines agere. Cf. Locus solitarius . 2. Solitudini aptior est quam civil is vitæ consuetudini, homme plus fait pour la solitude que pour la soc iété . Rectius in agro, aut ubi nullum culti soli occurrit vestigium, vitam agat quam inter homines. Nudæ mutæque so litu dines, non civil is frequent i a tam abhor rentes a civil is vitæ consuetudine mores deceant. Abhorrent nimium quantum asperi et agrestes ejus mores ab urbanæ vitæ elegant i a; ita aliorum mores ut nemo illo, ille nemine uti po it; ut neque is ferre quemquam, neque quisquam illum perferre po it; ut neque is consuetudine cujusquam, neque quisquam ejus amicitia uti po it. Ingenio moribusque ab ingenio reliquorum tam alieno est, ut solitudini non urbium frequent iæ nat us e e videatur. Cf. Agrestis , Morosus . Usus : Audistis quæ solitudo in agris e et, quæ vast it as. Tibi solitudo erat pro frequent i a. SŎLĬUM, ĭi, n. Siége , trône . Syn. Sedes. Epith. Fœderatum, paternum. Usus : Sedere in solio, ornatu regio. SŌLĬVĂGUS, a, um, Qui erre seul , sauvage . Syn. Solitarius. SOLLĬCĬTĀTĬO, ŏnis, f. Sol licit at i on , séduction . Usus : Illa Allobrogum sollicitatio. SOLLĬCĬTO, as, avi, atum, are, a. Agiter forte ment , troubler , inquiéter , tourmenter . Syn. Afficio, an go, sollicitum habeo; appello de pecunia vel flagitio aliquem. Adv. Summe, valde, vehementer. Phras. Hæc res me vehementer sol licit at, cette affaire m’inquiète beaucoup . Animum ea res vers at a idue; anxiis pectus cur is implet, res ea gravem mihi cur am affert, injicit; multas mihi cur as dat; vehemens me ejus rei cur a tang it; ingentem ea res cur am mihi et sollicitudinem conficit; ingentem animo sollicitudinem in cut it; intempestiva sollicitudine turbat animum; grav i me cur a implicat, efficit, conficit; magnam sollicitudinem affert; in magnos me met us et sollicitudines adducit. Cf. Angor , Cura , Sollicitudo , Sol licit us . Usus : Ea cur a me vehementer angit et sol licit at. SOLLĬCĬTŪDO, ĭnis, f. Inquiétude , souci , tour ment . Syn. Angor, cur a, met us, molest i a, negotium. )( Securitas. Epith. A idua, incredibilis, ingens, sempiterna, summa. Phras. Plenus sollicitudinum sum, je suis rempli d’inquiétudes . Sollicitudo cum cog it at i one multa me circumstat; multa me sollicitum habent; tot curæ vitam mihi vix reliquam faciunt sollicitudines me as quævis hora exacuit. Cf. Angor , Cura . Usus : Ea cur a mihi magnam sollicitudinem affert, conficit; in magnos me met us ac sollicitudines adducit; sollicitudines mihi duplicat; magna me sollicitudine afficit; ingenti sollicitudini est, accabler d’ennuis . Tanta in me hæret sollicitudo; tantam de tuis rebus habeo, sustineo sollicitudinem; tot sollicitudinibus langueo, opprimor, misere exed or; in tanta sum sollicitudine, être accablé d’ennuis . Nihil est, quod sollicitudines allevet, dem at; sollicitudini meæ subveniat; a sollicitudine animum abstrahat, abducat; sollicitudine me liberet, rien ne vient di iper mes ennuis . Sollicitudines sib i struere, sib i arce ere, se tourmenter soi-même , se forger à soi-même des sujets d’inquiétude . Sollicitudinem omittere, bannir les soucis , ne pas s’en inquiéter . SOLLĬCĬTUS, a, um, Inquiet , soucieux , troublé , agité . Syn. Anxius, suspens us, perturb at us, exercitus. )( Securus, solutus cur a. Phras. 1. Vehementer sum sol licit us, je suis forte ment inquiet . Multa subvereor; rebus me is valde metuo; non discedo, non oculos unquam dejicio de rebus me is; totos dies de rebus me is cogito; met us ille nunquam mihi decedit; tacit a cur a suspensum animum gero. Cura ill a exonerare animum nequeo meum; multi me angores impediunt animumque in divers a trahunt; multi aculei pectus mihi compungunt, exedunt; magna in cur a sum, vers or; nullum temp us sine sollicitudine in terce dit; multum animo de re mea laboro; magna est rerum exspectatio; multis quotidie cur is urge or, conficior; a idua occupor sollicitudine. Cf. Angor , Cura . 2. Sol licit us ero de rebus tuis, je m’occuperai de vos affaires . Curas omnes intend am ut rebus tuis quam optime consulatur; rerum tuarum rationem habebo præcipuam; curæ mihi erunt res tuæ; curæ res habebo tuas, cur a erit de rebus tuis. Interiore cur a, suspens i ore animo res curabo tuas. Cum cur a res tractabo tuas. Usus : Sollicita suspicione, suspens a metu civitas, cité inquiète et défiante , irrésolue , craintive . Res tuæ valde me sollicitum habent; de tuis rebus mirifice sum sol licit us. Sollicito animo et anxio sum. SŎLŒCA, ōrum, n. pl. Solécis me . Usus : Multa in ejus script is solœca. SŎLŒCISMUS, i, m. Solécis me , faute de grammaire qui consiste à mal observer les règles de la syntaxe . Usus : Solœcismus est, cum in pluribus verb is consequens verbum superior i non accommodatur, il y a solécis me, lorsque les rapports qui doivent unir les mots entre eux sont mal observés . SŌLOR, aris, at us sum, ari, d. a. Consoler , ra urer . Syn. Consol or, animum erigo, sustento, solatium adhibeo, do, præbeo, affero; lacrimas alicujus comprimo; timentes animos consol at i one sano. Cf. Consol or . SOLSTĬTĬĀLIS, e, gen. com. Relatif au solstice d’été . Usus : Dies solstitial is, le plus long jour de l’année . SOLSTĬTĬUM, ĭi, n. Le solstice d’été , le plus long jour de l’année . 1. SŌLUM, Seulement , unique ment . Syn. Tantum, modo. Usus : Non or at i one solum sed et arm is. 2. SŎLUM, i, n. Le sol , la terre . Syn. Terra. Epith. Carum, commune, exile, incultum. Usus : 1. Patriæ solum omnibus carum. Exilii causa solum mutare. Quod solum tam exile et macrum. Sola terrarum ultimarum. 2. Pav i mentum, area, fondement , base , qualité fonda men tale . Solum et quasi fund amentum oration is est. SŌLUS, a, um, Seul , unique . Syn. Solitarius, unicus, unus solus, solus per se, unus ex omnibus. Phras. Solus fere deg it, il est presque toujours seul . Secum, ut aiunt, vivit; præter seipsum neminem habet secum; relict us et destitutus a cæteris, lucem conventumque vitat; in solitudinem, tanquam in portum se recepit; temp us prope omne in secreto, remotis arbitris terit; urbe et omni cœtu caret hominum; sine arbitris agit; rerum suarum neminem mortalium socium habet aut conscium. Cf. Solitudo . Usus : Abdimus nos et sæpe soli sum us. In loc is sol is mœstus errabat. Solus se in cons ilium vocat. Uno solo di entiente. SŎLŪTĒ, Librement , d’une façon dégagée . Syn. Expedite. Usus : 1. Solute et suaviter dicere. 2. Remi e, frigide, d’une façon relachée , non chal ante . Tam solute egit, tam oscitanter, avec tant de molle e , d’abandon . SŎLŪTĬO, ōnis, f. Di olution ; payement , solde . Syn. Repræsentatio pecuniæ, di olutio. Epith. Nece aria. Usus : Difficillima solution is tempora. Solutio rerum credit arum. Solutio linguæ, langue déliée , bien pendue , parole facile . SŎLŪTUS, a, um, Délié , dégagé , libre . Syn. Liber, di olutus, prompt us. )( All i gat us. Usus : Animo e e libero et soluto. Homo solutus cur a; som no solutus. A natura ad dicendum satis solutus et exp edit us.
Readham'da tam maddeyi gor →