IRRUMPO

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 27
is, rūpi, ruptum, ere, n. et a. Se précipiter sur , attaquer . Syn. Irruo, invado. )( Erumpo. Adv. Æquabiliter, temere, cursim; derepente, effrenatius, extrinsecus, improv i so. Phras. Irrumpere in lat us hostium, attaquer l’ennemi en flanc . In cornua impre ionem facere, irruptionem facere; impetum, vim facere; irrumpere cornua; permittere se in medios hostium cuneos; incursu petere; impetu oppugn are nuda peditatu cornua, incursionem in dextrum lat us facere. Cf. Impetus . Usus : Hostis in castra irrupit. Invidi in me as for tunas irrupere. Cf. Impre io . IRRŬO, is, ŭi, ere, n., nonnunquam a. Se jeter sur ; attaquer . Syn. Impetum in aliquem facio, invado, in aliquem me permit to, irrumpo. Usus : In alien as po e i ones irruit. Cf. Impetus , Adorior , Invado . IRRUPTĬO, ōnis, Irruption . Syn. Incursio. )( Eruptio. Usus : Irruptionem facere. Cf. Irrumpo . IS, ĕa, id, Ce , cet . Syn. Ille, talis. Usus : Is tu vir es; neque enim is eras, qui, etc.
Readham'da tam maddeyi gor →