PARCO

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 35
is, pĕperci, parcĭtum et parsum, ere, n., nonnunquam a. Épargner , ménager ; n’être pas prodigue de . Syn. Ignosco, remit to, condo no, veniam do, impunitatem do, impunitum scelus fero; tempero. )( Perdo, spolio. Adv. Gratis alicui, omnino, non parum valetudini. Phras. 1. Dignus es ut tibi parcatur, vous méritez qu’on vous épargne . Veniam, impunitatem merer is; dignus es venia, impunitate; dignus es, ut tibi condonetur, remittatur, ignoscatur, venia detur, delict i gratia fiat, ut ad hanc culpam conniveatur, ut impune fer as, ut id delictum impune abeat. 2. Templis tamen parcebat host is, cependant l’ennemi épargnait les temples . Templis tamen tempera tum; ira bell i a templis abstinuit; a templis tamen manum host is abstinuit. 3. Nobis plane non parcitur, on ne nous épargne pas du tout . Nihil aut laxamenti aut veniæ habemus; nihil laxamenti datur nob is; nulla nob is a labore vacatio datur, conceditur; otii nob is a labore nihil datur. Usus : Non parcam operæ, je n’épargnerai pas ma peine . Mihi, quæso, parce, ac dignitati meæ. Hic nec suæ unquam, nec alienæ pudic it iæ pepercit. Cf. Venia , Imp unit as , Indulgeo .
Readham'da tam maddeyi gor →