CONCINNUS

a, um, Proportionné , régulier , gracieux , élégant . Syn. Ornatus, numerosus, elegans, politus, facet us, apt us. Usus : Concinna, distinct a, festiva, elegans oratio. Concinnæ acutæque sententiæ. Homo ad persuadendum concinnus. Concinnus heluo. Cf. Elegans , Aptus . CONCĬNO, is, nui, ere, n. Chanter ensemble . Syn. Simul cano. Usus : 1. Pre is et flebilibus mod is concinere. 2. Convenio, consentio, quadro, être d’accord . Omnia inter se mire concinunt; respondent extrema prim is. Cf. Cano . CONCĬO, ōnis, f. Réunion , a emblée . Syn. Convent us, cœtus, multitudo populi, corona, con cilium. Epith. Conciones accuratæ, acerb is simæ, celeberrimæ et gratis simæ, crebræ, furiosi imæ, graves, improbæ, lentæ; malæ, miseræ, molestæ, multæ magnæque, nece ariæ, perditæ, quotidianæ, sceleratæ, secundæ, seditiosæ, temerariæ, timid is simæ, tumultuosæ, turbulentæ, vehementes. Usus : 1. In concionem prodire, procedere, se rendre à l’a emblée . Concionem convo care, convoquer l’a emblée . Concionem submovere, semovere, dimittere, solvere, di oudre l’a emblée . 2. Suggestum, tribune . In concionem ascendere. 3. Oratio ad populum, discours , harangue . Conciones de me habu it luculent as et gravis simas. Legi concionem tuam. Cf. Oratio . CONCĬŌNĀLIS, e, gen. com. Relatif aux a emblées du peuple . Usus : Clamor concionalis. CONCĬŌNĂRĬUS, a, um, Relatif aux a emblées populaires . Usus : Populus concionarius. CONCĬŌNĀTOR, ōris, m. Orateur , harangueur . Syn. Orator. Usus : 1. Multum interest inter levitatem con cion a to rum, et animum fere popularem. 2. Prédicateur , con cion at or, orator sacer; interpres, ac præco verb i divini. CONCĬŌNOR, aris, at us sum, ari, d. Haranguer , parler au peuple a emblé . Syn. Concionem habeo. Adv. Impune de aliquo, sordide. Phras. De rebus divinis ad populum dixit, il a prêché au peuple . De rebus divinis verb a fecit; sermonem habu it; de religion i bus nostris concionem habu it; in concionem ascend it; sacris concionibus populum exhort at us est; animos populi inflammavit, accend it; verb i divini sementem spars it, fecit. Ex suggestu verb a fecit; ex altiore loco ad populum dixit. Usus : Cato de religion i bus con cion at us est. Cf. Dico , Oratio . CONCĬPĬO, is, cēpi, ceptum, ere, a. Concevoir , saisir . Syn. Com pre hen do, colligo, accipio, imbibo. Adv. Firme animo, jam diu. Usus : 1. Terra concipit semina. Multa concepit. 2. Suscipio, contracter (une pa ion) , concevoir (un sentiment) . Ipsa senectus dedecus concipit. Materia facile ignem concipit. Odium, iram, in aliquem concipere. 3. Cogito, in tell i go, percipio, nosco, a equor. Concipere animo flagitium, mente nef as; opinionem concipere, ac imbibere. Furorem ex malefic i is, maculam concipere. Voluptas animo concept a ac com pre hens a. Cf. Accipio . CONCĪSĬO, ōnis, f. Concision . Usus : Concisio verborum. CONCĬTĀTĬO, ōnis, f. Excitation . Syn. Motus, commotio. Epith. Popular is, graves, vehement i ores. Usus : 1. Vehementes animi con cit at i ones, et perturb at i ones. Concitatio ment is. 2. Tumult us, soulèvement populaire , émeute . Plebis concitatio et seditio. CONCĬTĀTOR, ōris, m. Émeutier . Usus : Sedition is con citator et stimulator. CONCĬTO, as, avi, atum, are, a. Exciter , soul ever . Syn. Excito, incito, moveo, facio, conflo, sollicito, inflammo, agito, ago. )( Sedo. Adv. Concitatæ conciones, populariter, seditiose; concitatus tumult us publice; concitati animi temere in odium. Usus : 1. Concitare misericord i am, risum, invidiam in aliquem, gravem offensionem, magnum odium in aliquem, exciter la haine contre qqn . Bellam exspectationem sui concitare, donner de soi une bonne opinion . 2. Concitari in aliquem, s’irriter contre qqn . Aliquos inter se, alios cum ali is committere, et concitare, exciter , soul ever . Cf. Moveo , Auctor sum, Impello. CONCĬTUS, a, um, Excité . Syn. Commot us, compulsus. Usus : Ad rixam concitus. CONCĬUNCŬLA, æ, f. Dimin. Petite harangue . CONCLĀMO, as, avi, atum, are, n. et a. Crier ensemble . 1. Con clamant omnes, et approbant. 2. Con clam are ad arm a, crier aux armes , appeler aux armes . Con clam are vasa, signa convellere, donner le signal du départ . 3. Conclamatum est de salute tua, c’en est fait de vous . Cf. Actum est , Clamo . CONCLĀVE, is, n. Chambre fermant à clé . Syn. Cubiculum. Usus : Cubitum ivit in conclave. Conclave proxima nocte corruit, concidit. Conclave optime instructum. Pro Conclave Pontificium, conclave , réunion de cardinaux où l’on élit le pape . Sacrum Comitium Vatican i Palatii. Locus purpura tis Ecclesiæ Patribus, novum demortuo Pontific i suffecturis, apparatus, adorn at us. CONCLŪDO, is, clūsi, clūsum, ere, a. Enfermer , re errer ; terminer , finir . Syn. Claudo, cogo, const rin go. Item : Infero, finio, absolvo. Adv. Acriter, acute ad extremum, aliquando, an gust i us, aperte, numerose, breviter, com modius, contort i us, inconsiderate, probabiliter, recti ime, vitiose, similiter, subtiliter. Phras. 1. Ex eo argumento nihil concluditur, cet argument ne conclut pas . Nihil ex hoc conficitur; nihil ex ea argument at i one efficitur; nihil eorum infertur, colligitur, quæ tu volebas; nihil eorum sequitur, quæ tu inferebas. 2. Concludam epistolam, je finirai ma lettre . Finem scribendi faciam; epistolæ hæc erit clausula; finem epistolæ faciam, imponam; absolvam epistolam, perficiam; institutæ narration is exitum expediam. Cf. Finio . Usus : 1. Ne bestiæ quidem concludi se, con string i que patiuntur, enfermer . 2. Peroro, efficio, conficio, infero, complect or, colligo, conclure , raisonner . Argumentum concludere more Dialecticorum. Ratione concludere. Conclude bas deinde, et colligebas, dolorem e e summum malum. 3. Finio, termino, circumscribo, claudo, absolvo, se terminer . Totum civile jus in pauca capita concludi potest. In hoc singulare judicium omnis causa concluditur. Ut aliquando totam actionem concludam, pour finir mon plaidoyer . Cf. Finis , Absolvo . CONCLŪSĒ, D’une manière périodique , arrondie . Syn. Definite, circumscripte. Usus : Apte et concluse dicitur. CONCLŪSĬO, ōnis, f. Conclusion , fin . Syn. Complexio, clausula, peroratio, epilog us; argumentatio ips a. Epith. Acuta, artificiosa verborum, nece aria, postrema, simplex, tot a, non solum vera, sed perspicua, vet us et brevis. Breves et acutæ, innumerabiles, raræ. Usus : Conclusio est exit us et terminatio totius oration is. Hæc conclusio, argumentatio, quam habeat vim, consider a. CONCLŪSUS, a, um, Entouré , enfermé . Syn. Clausus, cinct us. Usus : Urbs portu conclusa. Continent i agmine armatorum sept i et conclusi. Sententia apte verb is conclusa. CONCŒNĀTĬO, ōnis, f. Action de dîner ensemble . Syn. Symposion. Usus : Græci convivium tum compotationem, tum concœnationem vocant. CONCŎQUO, is, cox i, coctum, ere, a. Digérer . Syn. Digero. Usus : 1. Cibum concoquere. 2. Transl. Perfero, fero, endurer , supporter . Concoquere hominem nequeo. Odium illud, injuria, ira, non submovenda modo sunt, sed et concoquenda. 3. Expendo, penser mûrement à . Diu deliberandum et concoquendum est, utrum, etc. CONCORDĬA, æ, f. Concorde . Syn. Consensus, conspiratio. )( Discord i a. Epith. Communis, gratis sima, incredibilis, magna, pristina, singular is. Phras. 1. Summa concord i a provinciam admin i str a vim us, nous avons admin i stré la province dans le plus grand accord . Una voce ac mente; consentient i bus animis ac sensibus; communi sententia; sine studio di ension is; uno ore, animo conjuncti imo versati sum us in admin i strati one rerum. Summe inter nos, pulcherrime conveniebat; comm uniter, quasi uno animo, una mente viveremus, rem ge imus. Nunquam cum illo, nec ille mecum in gratiam rediit; concord i bus animis; fraterna unanimitate, ingenio plane concorde in provincia viximus. Cf. Consensus . 2. Animos in concord i am redux it, il ramen a la paix et la concorde dans les cœurs . Societate et fœdere a versos studiis animos junxit; copulavit pristinam inter socios concord i am; infensos pleb is animos patribus junxit; ejus opera coaluere cum patribus pleb is animi; feroces animos ad pacem et concord i am adduxit; veterem inter partes concord i am confirmavit, con glut i nav it. 2. Concilio, reconcilio. Usus : 1. Equites senatui concord i a conjunct i. 2. Concord i am facio. Id concord i am et pacem gignet gentibus; ad concord i am adducet gentes; concord i a con jun get gentes. 3. Concord i am di olvo. Vox una concord i am diremit. 4. Concord i am renovo. Concord i am reconciliare. In concord i am reducere. In concord i am redire. CONCORDĬTER, En bonne intelligence . Usus : Cum illo con cor di i me vixi. Congruere concorditer inter se. Cf. Concord i a .