VENTER
Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 45
tris, m. Ventre . Usus : Vitium ventris et gutturis. ( Vulg. Gulositas.) VENTĬLĀTOR, ōris, m. Celui qui vanne le blé , vanneur . Syn. Qui frumentum ventil at. VENTĬLO, as, avi, atum, are, a. Remuer dans l’air , secouer ; mettre en mouvement , animer . Usus : Cujus lingua, quasi sedition is flabello, ill a est concio ventil at a, dont la langue, com me un soufflet de sédition, allumait la fureur de l’a emblée . Cf. Exsecutio . VENTĬTO, as, are, n. Venir fréquemment . Syn. Crebro venio. VENTŌSUS, a, um, Plein de vent ; léger , mobile , inconstant . Syn. Levis, in an is, van us. Usus : Homo ventosi imus, homme d’une légèreté extrême . VENTRICŬLUS, i, m. Ventricule du cœur . Usus : Ventriculus cord is, cui similis est alter ventriculus in quem sanguis ex jecore influit.
Readham'da tam maddeyi gor →