PULCHRE

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 39
Bien , joliment ; très bien , à merveille . Syn. Belle, decore. Usus : Mihi pulchre est. Pulchre hominem nosco. Pulcherrime ferre fortunam adversam. PULCHRĬTŪDO, ĭnis, f. Beauté ; excellence . Syn. Forma, species or is aut formæ dignitas, form a et species liberal is; venustas. Epith. Excel lens, formæ muliebris eximia, insatiabilis, mera, recens atque integra, tanta. Phras. Lucretia erat eximia pulchritudine, Lucrèce était très belle . Incredibili venustate, gratia, decore formæ dignitate; bell is sima erat specie; effloresce bat in Lucretia mir a color is suavitas candor que eximius; una erat longe ante alias specie ac pulchritudine in sign is; eximia erat corp or is specie ac decore; Lucretia form a not is sima et cast i mon i a matron a; ætat is suæ feminas pulchritudine supergre a; luculent a ac festiva femina et pulchritudinis omnis exemplar erat Lucretia. Cf. Forma . Usus : Pulchritudo corp or is, apt a compos it i one membrorum movet oculos et delectat. Virtus tantam habet pulchritudinem ac splendorem, ut nulla species excogitari po it ornatior. PULLĀRĬUS, ĭi, m. Celui qui donne à manger aux poulets sacrés et qui prédit l’avenir d’après la manière dont ils mangent . Usus : Oblata est religio pullariorum admonitu. 1. PULLUS, a, um, Foncé , brun , noirâtre . Syn. Ater, atratus, niger. Usus : Vestis tot a pull a. 2. PULLUS, i, m. Petit d’un animal ; par i , poulet . Epith. Columbinus, milvinus, saturi. Usus : Attulit in cave a pullos.
Readham'da tam maddeyi gor →