MENTIO

ōnis, f. Mention , action de mentionner , de rappeler . Syn. Sermo, com memo ratio. Epith. Fatua, honorific a, indign a. Phras. Mentio de ill a re nulla fuit, on ne fit aucune mention de cel a . Inter mi a rei mentio; mentio ejus rei in perpetuum finita videbatur; nemo mentionem ea de re fecit; altum ab omnibus ea de re silentium fuit; nemo verbum injecit ea de re; mentionem ejus rei nemo intulit; nec memoria ejus rei cuiquam præsentium fuit; in oblivione jacuit ea res; nec quisquam ea de re meminit; nulla de re ferebatur mentio; nulla tum agitata est ejus rei mentio. Usus : Mentionem facere Cæsaris, de Cæsare. Mentio illata est; inter mi a est. Casu incidi in eam mentionem. MENTĬOR, īris, ītus sum, iri, d. Mentir . Syn. Ementior, mendacium dico, oration is vanitatem adhibeo, temp or is causa fin go, vera falsis in volvo, rumoribus affingo, mendacia struo, mendacii religione me obstringo. Phras. Mentiris quidquid loqueris, tout ce que vous dites est faux , toutes vos a ertions sont des mensonges . Quidquid loqueris, a vero abest longi ime; alienum a veritate est; abhorret a veritate. Quidquid loqueris, mendaciis aspergis. Mera fundis mendacia; falsa est omnis oratio tua. Quidquid loqueris, falso loqueris. Ne speciem quidem ver it at is habent, quæ tu deb later as. Nullum non modo verum, sed ne ver i simile quidem dictum exstat in long is sima or at i one tua; omnia veritati adversantur. Cf. Mendax . Usus : Mentiri in aliqua re, de aliqua.