CONCHA

æ, f. Coquille . Genus piscis testa con tectum. Epith. Patula, grand is. Usus : Conchas ad littus legere. CONCHȲLĬĀTUS, a, um, Teint en Pourpre . Syn. Murice tinct us. Usus : Per i stromata conchyliata. CONCHȲLĬUM, ii, n. Huître (produisant la pourpre) . Syn. Murex. Conchæ genus, purpura. Usus : Ostrea, et conchylia omnia cum luna crescunt, et dec res cunt. 1. CONCĬDO, is, cĭdi, ere, n. Tomber tout d’un coup , s’écrouler . Syn. Cado, ruo, corruo, procido. Adv. Fund it us, indigni ime, repente, subito, tarde nimium. Phras. Animo concidit, il perdit courage . Fractus animo, metu debilitatus est; defecit animo; animum contraxit, demisit, despond it, in flex it; animos submisit; defecit hominem animus, spesque deseruit. Cf. Cado , Animus . Usus : Animus concidit. Animo concidere. Senatus auctoritas, fides, spes ips a concidit; artes omnes concidunt, c’en est fait des arts . Venti concidunt, les vents tombent . Pompeius in optima causa concidit, Pompée succomba malgré la bonté de sa cause . 2. CONCĪDO, is, cīdi, cīsum, ere, a Couper en morceaux , battre , tailler en pièces . Syn. Cædo, trucido, seco. Usus : Concidere nervos, cohortes, equites concidere. Virgis aliquem concidere. Concidere sent ent i as, ac delumbare. Infringere, ac incidere numeros. 2. Transl. Senatus auctoritatem, dict is aliquem decretis, maledict is, ignominiis, judiciis concidere, ruiner , anéantir l’autorité du Sénat , la réput at i on de qqn , etc. Cf. Cædo , Cædes . CONCĬĔO, es, cīvi, cĭtum, ere, a. A embler , convoquer . Syn. Convoco, concito. Usus : Multitudinem ad se conciere. Lites alicui, turbas, seditionem, hostes conciere. Cf. Excito , Voco , Accerso . CONCĬLĬĀBŬLUM, i, n. Lieu d’a emblée, de réunion . Usus : Conciliabula obire. CONCĬLĬĀTĬO, ōnis, f. A ociation , union . Syn. Communio, comm unit as, consociatio. Epith. Civil is, communis. Usus : 1. Communionem human i generis, consociationem et conciliationem tueri, colere debemus. Dii quasi civil i conciliatione sunt conjunct i. 2. Captatio, comp a ratio, bien veil lance , faveur . Dicere, facere a liquid ad conciliationem grat iæ, pour se concilier les faveurs . CONCĬLĬĀTOR, ōris, m. Médiateur . Usus : Interpres conciliator is. CONCĬLĬĀTRĬCŬLA, æ, f. Médiatrice . Usus : Nobilitas, bland a conciliatricula. CONCĬLĬĀTRIX, īcis, f. Celle qui procure . Usus : Virtutis opinio conciliatrix amicitiæ. Forma, conciliatrix grat iæ et quasi len a. CONCĬLĬO, as, avi, atum, are, a. Réunir , réconcilier ; s’attacher . Syn. Reconcilio, devincio, benevolent i am pario, caritatem inter aliquos jun go, aliquem ad amicitiam adjungo, amicitiam cum aliquo constituo. )( Dirimo, disjungo, separo, distraho. Phras. 1. Illum mihi conciliavi, je me le suis attaché . Eum omnibus vinculis devinctum et obstrictum teneo; beneficio mihi obligavi; benevolent i am officiis allexi, don is obstrinxi; in ejus animum suaviter influx i; eum delinivi; del in i mentum benefic i is objeci; meum plane reddidi; obnoxium mihi feci; adduxi hominem ad amicitiam; adjunxi hominem mihi beneficio. 2. Di identes inter se fratres conciliavit, il a réconcilié deux frères ennemis . Caritatem inter fratres junxit; fratres in concord i am adduxit, redux it; ab odio ad gratiam redux it; infensos fratrum inter se junxit animos; ut coalesce rent distract i simul tat i bus animi, effecit; concord i am inter di identium animos red in teg rav it, reconciliavit; di identes odio fratres concord i a conjunxit; redegit in gratiam et concord i am alienatos longa simultate fratrum animos; perfectum ab illo est, ut in gratiam redirent infensi dudum fratres. Cf. Reconcilio , Amicus , Amicitia , Adjungo , Gratia . Usus : 1. Conciliare sib i voluntatem alicujus, amorem, benevolent i am, gratiam, caritatem, animos, et ad us us suos adjungere, se concilier l’amitié, etc. 2. Paro, comparo, procuro, acquiro, ménager , procurer . Pacem inter cives conciliare. 3. Adjungo, unir , a embler . Oratio conciliat inter se homines conjungitque natural i quad am societate. Parent i bus et patriæ nos natura, fer as inter se conciliat. Largitione sib i potent i am et legiones conciliavit, adjunxit Cæsar. 4. Conciliare, arce ere splendorem. Cf. Concord i a . CONCĬLĬUM, ii, n. A emblée , réunion . Syn. Cœtus, congregatio, convent us, cons ilium, numerus. Epith. Ampli imum, laudabile, atque populare, privatum, publicum orb is terræ, summum. Usus : Concilia, cœtusque hominum jure sociati, qui civitates dicuntur. Con cilium vocare, convo care. Con cilium pleb is habere. Aliquem in con cilium adducere, adhibere, mittere. E concilio aliquem secludere, dimittere. Con cilium, conventum solvere. Con cilium Sacrum Œcumenicum, Concile œcuménique . Con cilium ex universa Republic a Christian a convocatum; coactum ex to to terrarum or be. Con cilium Nation ale, concile national . Con cilium ex universæ gent is, nation is Episcopis, Antis titi bus, Præsulibus coactum, conflatum, habitum; Convent us Ecclesiæ Præsulum ex tot a gente act us. Con cilium Provinciale, concile provincial . Con cilium, convent us coeuntibus ex tot a Provincia Episcopis celeb ratus, collect us. CONCINNĒ, Élégamment . Syn. Pulchre, facete. Usus : Concinne, ut multa, Timæus, voici, entre beaucoup, un mot spirituel de Timée . Concinne, sed non perite dicere et scribere. CONCINNĬTAS, ātis, f. Arrangement , élégance . Syn. Compositio levis et numerosa, concinnitudo, con decent i a. Usus : Forma ips a, et ornata verborum concinnitas. CONCINNĬTŪDO, ĭnis, f. Apprêt (du style) . Syn. Concinnitas.