VINDEX

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 46
ĭcis, m. Vengeur . Syn. Ultor. Epith. A iduus, gravior, optimus. Usus : 1. Vindex scelerum et teme rit at is carcer. Furiæ speculatrices ac vindices facinorum et scelerum, les Furies sont des dée es qui observent et pun is sent le crime . 2. Custos, protect eur , libérateur , sauveur . Brutus vindex liber tat is. Vindex æris alien i, défenseur du droit des créanciers . VINDĬCĀTĬO, ōnis, f. Action de protéger, de défendre, protection, vengeance . Usus : Vindicatio est, per quam contumeliam defendendo aut ulciscendo pro puls am us a nob is. VINDĬCĬÆ, ārum, f. pl. Réclam at i on judiciaire d’un objet , revendication en justice . Epith. In justæ. Usus : In just is vindiciis ac sacrament is alienos fundos petere, chercher à s’emparer du bien d’autrui par des réclam a tions et des actions injustes devant les tribunaux . VINDĬCO, as, avi, atum, are, a. Réclamer , revendiquer ; venger , punir . Syn. Vindictam sumo; tue or, affero, vindico. Adv. Acerrime, celeriter, graviter, vehementer, severe. Phras. 1. Injurias nostras in se ipso vindicavit, il venge a sur lui-même nos propres injures . Eumdem et iniquum adversus nos, et in i quit at is atque injuriarum vindicem habuimus. Supplicium nob is de se ipse dedit. Quem hostem, eumdem suimet ultorem habuimus. Nostram vicem ultus est in se ipse. Usus : Gracchi perditos conatus vindicavit. 2. Punio, punir , châtier . Facinus, maleficium, seditionem graviter vindicare. 3. Tueor, a ero, libero, affranchir , délivrer , sauver . Rem public am in libertatem vindicavit. Innocent i a se a sever it ate judicum vindicavit. Laudem nostræ gent is prope senescentem factis illustribus vindicavit. Cf. Ulciscor , Tueor .
Readham'da tam maddeyi gor →