IMPELLO

is, pŭli, pulsum, ere, a. Pou er , exciter ; provoquer . Syn. Urgeo, adduco, induco, incito. )( Revoco, retardo. Adv. Gravi ime, leviter, mini me. Phras. 1. Ad gloriæ studium te impellere non desinam, je ne ce er a i pas de vous faire aimer la gloire . Inc it are, incendere animum, ad gloriam sect and am sol licit are, instigare te non desist am; animum tuum gloriæ stimulis concitare atque admonere non desinam. 2. Muliebres bland it iæ virum ad id facinus impulerunt, les care es de sa femme l’ont pou é à commettre ce crime . Maxima illecebra ad audendum facinus muliebres erant bland it iæ; prima in vita menta ad audendum facinus in uxorio homine conjugis erant lacrimæ ac bland it iæ; stimulatrix improbi facinoris uxor erat; conjugis lacrimæ ingens ad audendum inc it amentum, non mediocre telum, haud parvum irritamentum ad rem tent and am muliebres lacrimæ erant ac preces; quod suscepit facinus, muliebribus instinct us illecebris, ac furiis suscepit; muliebres illecebræ hominem ad id facinus egerunt, per pule runt; uxor hominem ad id audendum suis illecebris compulit et perpulit; uxor virum implevit teme rit at is suæ. Cf. Excito . Usus : In scelus, spem, maleficium, metum, fraudem impellere aliquem. Ratio me et auctoritas impulit, ut crederem. Impellere præcipitantem, perditum pro stern ere. Cf. Allicio , Stimulo , Incito . IMPENDĔO, es, ere, n. Être suspendu au de us , approcher , menacer . Syn. Immineo, jamjam adsum, appropinquo, ins to, maneo. Usus : Magnæ rei publicæ form i dines, procellæ, calami tates, terrores ab improbis civibus impendent. Cf. Immineo , Prope . IMPENDĬO, Beaucoup . Syn. Multo. Usus : Nunc impendio mag is odit senatum. IMPENDĬUM, ii, n. Dépense . Syn. Impensa. Usus : 1. Quæstum sib i instituit sine impendio. 2. Usura, bénéfice , intérêt . Fenus et impendium rec us are.