AFFINGO

is, finxi, fictum, ere, a. Attribuer , supposer . Syn. Fingo non vera, adorno. )( Detraho. Usus : Peccat poet a, qui prob am orationem affingit improbo. Error multa, plus i nvidia affinxit. Rebus cert is multa falsa affinguntur. Cf. Calumnior . AFFĪNIS, e, gen. com. Allié , parent par alliance . Syn. Conjunct us aff in it ate. Epith. Novus, or natis sim us omni virtute off i cio sus que, amans alicuius. Usus : 1. Affinem tuum a genibus repelles? 2. Part i ceps, conscius, complice . Sceleri ill i, et flagitio, et turpitudini affinis judicatus est. Homines hujus affines suspicion is, facinoris, aut facinori affines, ces hommes que l’on peut soupçonner , complices du crime . Cf. Propinquus . AFFĪNĬTAS, ātis, f. Alliance , parenté . Syn. Conjunctio aff in it at is, nece itudo. Epith. Gravior, impuri ima, nova. Phras. Aff in it ate junctus est Lentulo, il est parent de Lentulus . Est cum Lentulo maxim is vinculis aff in it at is et prop in quit at is, conjunct us; aff in it ate devinctus, junctus; aff in it ate Lentulum at ting it; sanguinem cum Lentulo sociavit; affinitatem junxit; aff in it ate cum Lentulo adstrictus est, per affinitatem Lentuli familiæ immistus, in nexus est. In affinitatem Lentuli pervenit, aff in it ate Lentulum contingit; suum cum Lentuli familia genus connubio miscuit, vinculum aff in it at is cum Lentulo nexuit; vinculo aff in it at is Lentulo obstrictus est. Usus : Aff in it at i bus, a mic it i is, vic in it at i bus conjunguntur cives. Cf. Nece itudo , Cognatus . AFFIRMĀTE, Affirmative ment , positive ment . Syn. A eve ranter. Usus : Quod affirm ate, quasi Deo teste promiser is, id tenendum est. Cf. Certe . AFFIRMĀTĬO, ōnis, f. Affirmation . )( Dubitatio. Epith. Gravior, religiosa. Usus : Jusjurandum est affirmatio religiosa. Dubitationem ill i omnem mea affirm at i one exemi.