CONJUNCTIM
Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 14
Conjointement , ensemble . Syn. Simul, conjuncte. Usus : Conjunctim de ea re poterit referri. CONJUNCTĬO, ōnis, f. A emblage ; union , liaison . Syn. Copulatio, nece itudo, societas, consociatio, cognatio, aff in it as, consensio. )( Disjunctio, alienatio. Epith. Ætern a, human a, incolumis, invidiosa, jucundi ima, magna, maxima, mediocris, nova, paterna, perdiuturna, perpetua, proxima nece itudini liberorum, repent in a aff in it at is, sempiterna. Suavis inter aliquos, suavi ima summa, tanta, vera, vet us, inf in it a. Usus : Aff in it at is, vic in it at is, benevolent iæ, naturæ, amicitiæ conjunctio. Conjunction is mutuæ vinculum. Conciliare sib i conjunctionem multorum, se faire beaucoup d’amis . Veterem conjuctionem nostram labefactarunt, ac prope diremerunt malevolorum artes; a conjunct i one nos prope avocarunt; de vetere conjunct i one multum diminuere, refroidir beaucoup une ancienne amitié . Cf. Amicitia .
Readham'da tam maddeyi gor →