ILLUC

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 24
Là, vers ce lieu-là . Huc atque illuc intueri, ( Vulg. hinc inde), çà et là . ILLŪCĔO, es, lux i, ere, n. Adhibetur temp. præter, Luire sur . Syn. Eluceo, appareo. ILLŪCESCO, is, lux i, ere, n. (Solis tertiis pers. et partic. præs. adhibetur). Commencer à luire , luire , briller . Syn. Illuceo, exorior, appareo. Adv. Aliquando, repente. Usus : Hic lætus tibi dies illucescit. Tantæ perturbation i repente vox et auctoritas consulum illuxit. Ut dies illuxit. ILLŪDO, is, lūsi, lūsum, ere, n. et a. Se moquer de , railler . Syn. Ludo, ludificor. Adv. Diutius, vici im, meri to, plane, ultro. Usus : Carneades Rhetorum præcepta et nimium acumen illudere solebat. Miser i is alicujus, auctoritati senatus illudere. Dialectic am totam illudere. In aliquem illudere. Cf. Irrideo . ILLŪMĬNĀTĒ, Avec éclat . Syn. Ornate. ILLŪMĬNO, as, avi, atum, are, a. Éclairer ; faire briller . Syn. Lucem vel lumen affero, lumen præfero, collustro, illustro, or no; colorum varietate distinguo. )( Obscuro. Usus : Quod tanquam stell is quibusdam not at et illuminat orationem. Cf. Orno , Illustro . ILLŪSĬO, ōnis, f. Ironie , raillerie . Syn. Irrisio. ILLUSTRĀTĬO, ōnis, f. Éclat . Syn. Fulgor, splendor. Usus : Solis illustratio.
Readham'da tam maddeyi gor →