CONJECT OR

or is, m. Devin . Syn. Interpres somniorum, por ten to rum, vates. Usus : Conject or somniorum, interprète des songes . Vatic in at i ones et res pons i ones aruspicum, conjectorum. CONJECTŪRA, æ, f. Conjecture . Syn. Opinio, suspicio, divinatio, auguratio, provisio. Epith. Bona, crudelis, difficilis, domestic a, facilis, inf in it a, levis, multa, perspicua, probabilis, vera, verior, cert a. Phras. Conjectura capi vix potest, on peut à peine en tirer une conjecture . Ea res conjectura judicari, sciri vix potest; conjectura de eo re capi, fier i vix potest; ad conjecturam ejus rei evadere vix human a mens potest; ad conjecturam propius accedere; conjectura a equi, augurari non licet; null us hic conjecturæ locus; nihil hinc conjicias, conjectes. Cf. Conjicio . Usus : Conjectura, quæ in varias partes duci potest, nihil in cert i us. Conjectura ducor ad suspicandum. Quantum conjectura a equi, consequi po um. Scis, quo me confectura ducat, quid odorer, quid conjectura augurer. Ex vultu conjecturam facio, capio. Vultus mihi conjecturam animi affert. Quantum conjectura percipio, coarguere po um; quoties conjecturis nostris aberramus, fallimur. CONJECTŪRĀLIS, e, gen. com. Fondé sur des conjectures . Usus : Causa, genus oration is conjecturale, question de fait . CONJECTŬS, ūs, m. Action de lancer . Syn. Conjectio. Usus : Conject us oculorum. CONJĬCĬO, is, jēci, jectum, ere, n. et a. Conjecturer , deviner . Syn. Conjectura a equor, vel consequor; conjecturam facio; conjectura prospicio, vel perspicio, agnosco, interpret or, divi no, existimo. Adv. Acute, bene, belle, male, præclare. Phras. 1. Multa e facie conjici de homine po unt, le visage d’un homme peut nous le faire conn aître beaucoup . Multa ex fronte videri, colligi, deprehend i, percipi, conjectari po unt; multa conjecturis a equi, consequi licet; multa ex vultu conject an do augurari po um us. Frons multa ostendit, sign if i cat, indicat, coarguit, patefacit; frons ips a persæpe exprimit, demons trat latentes animi morbos; e vultu, qui est index et imago animi, nequaquam incerta conjectio, dubia aut obscura divinatio sumitur; frons ad animi faciem proxime accedit; haud aberrat conjectura, qui ex vultus indicio de animo suspicatur; ex vultu conjectura haud temere duci, capi, fier i potest; ex vultus indiciis haud ægre ad conjecturam de animi sensu evadimus; non fall it conjectura, quæ ex vultu de animorum habitu judicat; ex vultu, oculis, fronte conjectura ducimur, propius accedimus ad animi sensum explorandum. Res sunt ejusmodi, de quibus ne conjicere quidem quidquam po um us, les affaires en sont à ce point qu’on ne peut rien conjecturer . Quæ positæ non sunt in conjectura; quæ extra conjecturam sunt; quæ a conjectura procul absunt; quæ a conjectura mini me pendent; ad quas conjectura accedere; de quibus conjecturam facere, capere; cert us vates, conject or e e nemo po it; de quibus difficilis admodum conjectura sit, incerta divinatio, obscurum augurium est, in quibus, quid futurum sit, quid eventurum, qui a afferre, parere dies, casus, for tuna po it, suspicari, div in are, providere, a equi nihil licet. Cf. Conjectura . Usus : 1. Se in fug am, in pedes, latebras, castra conjicere, se jeter , se précipiter . Tela in aliquem conjicere, lancer. 2. Conjicere, jeter , lancer ; pou er . Maledict a in aliquem, causam turbarum, crimen in aliquem conjicere. Flammam illorum temporum in me conjecit. 3. Distribuo, distribuer . Causam totam in certos locos, multa in unum librum, epistolam conjeci. 4. Intendo, converto, jeter . Oculos in eum conjecit. 5. Affero, redigo, mettre dans tel ou tel état . Rempubicam in magnas difficult ates conjecit. Ne me, quæso, in hanc trist it i am, hoc malum, has tricas conjicito. Cœli gravitas in morbum me conjecit. Conjecit se in nuptias. 6. Divino, augur or, conjecto, conjecturer , deviner . Argute, acute, hæc longe ante conjecerat. Cf. Divino . CONJŬGĀTĬO, ōnis, f. Mélange , union . Syn. Colligatio. Usus : Capitum conjugatio et relegatio, et propagatio virium. CONJŬGĬUM, ii, n. Union conjugale . Syn. Connubium, mat rim onium. Phras. In conjugio deg it, elle est mar iée . Est ill i connubium cum viro cum prim is nobili; sanguinem genusque miscuit cum Patritii generis viro; domesticum fœdus junxit cum viro clari imis natalibus or to; locata est in matrimonio; in manum convenit viro honesti imo; in mat rim onium data, collocata est viro clari imi generis. Cf. Mat rim onium , Nubo . Usus : Prima societas est in ipso conjugio. CONJŬGO, as, avi, atum, are, a. Unir . Syn. Conjungo, copulo, socio. Usus : Jucundi ima est amicitia, quam morum similitudo conjugavit. Cf. Jungo . CONJUNCTĒ, Conjointement . Syn. Simul, conjunctim. )( Separatim. Usus : Conjuncti ime et amici ime vivere cum aliquo.