ARGILLA

æ, f. Argile , terre de potier . Syn. Terra tenax. Usus : Hic homulus ex argilla et luto fictus. ARGŬMENTĀTĬO, ōnis, f. Argumentation , raisonne ment . Syn. Ratio, argumentum, argument i invent i artificiosa expolitio. Epith. Apti ima ad judicationem, bipartita, expers artis, firm a, firmior, firm is sima, nece aria, probabilis, vehemens, accommodata, contraria, longa et brevis, multa. Usus : Argumentatio est argument i explicatio. Argumentationem quærere, in venire, concludere. ARGŪMENTOR, aris, at us sum, ari, d. Argumenter , raisonner . Syn. Argument is ostendo, probo; argument is vel conjecturis prosequor. Adv. Sedulo. Usus : Sed quid ego argument or? quid plura disputo? Tu quidem sedulo argument aris, quo ist a pecunia pervenerit, quid de ea sperandum. Cf. Argumentum . ARGŪMENTUM, i, n. Argument , rais on . Syn. Ratio. Epith. Accusatorium, probabile, inventum, certius, certi imum, commune, falsum, firmum, grave, gravi imum et firmi imum, magnum, majus, maximum, mediocre, molestum et difficile, multum, parvum, per tenue, præclarum et nobile, premendum, propositum, proprium, simile, universum, aptum quoddam et paratum singulis causarum generibus, certum, clarum, clarius luce, con simile, expeditum, exquisitum, firmius, gravius, insitum, aut a umptum, leve, levi imum, medium, plurimum, perfectum, probabile et nece arium, utile. Phras. 1. Argument is rem probare, prouver une chose . Exquisitis ration i bus confirm are; accurate de re dicere; ration i bus con qui sit is dis put are; argument is uti gravibus et cert is; ration i bus concludere; rationes suggerere firm as, et cert is simas; causam ration i bus persuadere, ostendere, agere, tueri, sustinere. 2. Argumentum hoc affirm and i non leve habeo, j’ai de bonnes raisons pour affirmer ce que j’avance . Rerum earum hæc maxima argumenta habeo; argumentum non leve mihi nascitur; pro argumento est mihi; argumentum est; argumentum duco, accipio, arripio; argumento mag no est. Usus : 1. Argumentum est ratio rei dub iæ faciens fidem. Argumentum excogitare, proponere, afferre. Argumentum ducere ab adjunct is; ex re obvia nancisci, arripere, accipere. Argumentum Stoicorum more breviter ads trin gere, premere, in pauca conferre, serrer ses preuves . Argumentum dilatare. 2. Conjectura, signum, indicium, nota, causa, occasio, signe , indication , indice . Exstant cert is sima argumenta et indicia sceleris. Id mag no argumento est, hominem innocentem e e. Id ego jam antea multis argument is judicaram. 3. Poem at is, Comœdiæ, Tragœdiæ materia, sujet d’un poëme, d’une comédie etc. Tragici, cum explicare argumentum nequeunt, ad Deos confugiunt. 4. Quæcunque res, de qua agendum, subject a materia tract and a, sujet , mat ière . Deest mihi argumentum scribendi, je n’ai rien à vous écrire . Argumentum epistolæ hoc erat. Audite con cion is ejus argumentum. Cf. Probo , Confirmo , Disputo . ARGŬO, is, ui, ūtum, ere, a. Accuser , inculper , convaincre . Syn. Accuso, incuso, insimulo. )( Defendo. Adv. Suspiciose. Usus : 1. Aliquem gravis sceleris, de grav i scelere, facinoris reum arguere. 2. Affirmo, prouver , affirmer . Arguo te pecunias in præmium sceleris accepi e. Tu arguis, ego nego. Cf. Reprehendo , Insimulo , Accuso . ARGŪTĒ, Fine ment , ingénie use ment . Usus : Acute mihi et argute respond it. Callide et argute a liquid conjicere. De diff i cill i mis argument is argute disputavit. ARGŪTĬÆ, arum, f. pl. Traits ingénieux , grâce . Syn. Acumen, elegant i a, jocus, urban it as. Usus : Illa oratio multum argutiarum, a cum in is, urban it at is habu it. Argutiæ digitorum (celeritas), gesticulation des doigts . Cf. Acumen , Jocus . ARGŪTOR, aris, at us sum, ari, d. Babiller , bavarder . Usus : Totam diem argutatur quasi cicada. ARGŪTŬLUS, a, um, Un peu subtil . Usus : Perfeci libros sane argutulos. ARGŪTUS, a, um, Fin , ingénieux . Syn. Qui argutias habet, callet, festivus, urban us, concinnus, elegans, acutus. Adv. Nimium, plane. Phras. Nihil illo argutius e e potest, per sonne n’est plus délicat que lui . Multum argutiarum et urban it at is habet; insunt in eo homine argutiæ non inanes ac frivolæ; acumen est singulare. Usus : 1. Poema est ita argutum, concinnum, elegans, ut nihil supra. Quis in sent ent i is subtil i or? quis argutior? 2. Mobilis, vif , mobile . Oculi nim is arguti, ut affect i sim us, arguunt. Manus minus arguta digit is. Cf. Facetus . ĀRĬDUS, a, um, Aride , sec , de éché . Syn. Exsiccatus. Usus : 1. Folia arid a. 2. Transl. Tenuis, maigre , sec , chétif . In hac arid a, et horrid a rusticorum vita. Genus dicendi aridum, exile, concisum, minutum, style sec , maigre . ĂRĬES, ĕtis, m. Bélier . Animal, signum cœleste, machina bellica. Usus : Pellis inaurata arietis. Ariete murum ver be rare, quatere, percutere. ĂRĬĔTĬNUS, a, um, De bélier . Usus : Arietinum jecur ad morbos utile. ĂRĬĔTO, as, avi, atum, are, a. et n. Choquer (en parl. du bélier) , heurter . Syn. Cornibus peto, impeto. Usus : Nisus est cornibus in me arietare. ĂRĬŎLĀTĬO, ōnis, f. Oracle . Epith. Supers tit iosæ a rio lati ones Accii. ĂRĬŎLOR, aris, at us sum, ari, d. Débiter des oracles . Syn. Divino, prædico. Usus : Sunt qui quæstus causa ariolentur. Cf. Divino . ĂRĬŎLUS, i, m. Devin . Syn. Divination i deditus, divinus. Epith. Impudentes, aut inertes, aut insani. Usus : Aruspicum, arilorum, augurum, vatum, conjectorum furiosæ prædictiones. Cf. Vates . ĂRISTA, æ, f. Barbe , pointe de l’épi . Usus : Spica munitur vallo aristarum contra avium minorum morsum. ĂRITHMĒTĬCA, æ, f. Arithmétique . Syn. Ars numerorum. Usus : Homo remotus a dialectic is, in arithmetic is satis versatus.