SORS

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 42
sort is, f. Sort . Syn. For tuna, casus, fatum. Phras. Sorti res committatur, qu’on en appelle au sort . Sorti permittatur; ad sortem revocetur; sortes consulantur; in hydriam sortes conjiciantur; cujus nomen exiverit, cujus nomen sors ediderit, is primas fer at. Sortes educamur ut cuique sors ceciderit; ut cujusque sors exciderit, ut cuique sors evener it, ita honor i bus augeatur. Sortium beneficio dignitatem quisque auferat; no minibus in urn am conject is, deject is, quod primum sorte exciderit, id citari jubeatur. Sortitio fiat; res sort i committatur; sors cernat cujus in confer end is magi strati bus habenda sit prima ratio. Cf. Sortior . Usus : Ex sortibus, ex oraculis. Sortes ducunt. Sortes eductæ in rem apte cadere po unt div in it us. Mea prima sors fuit. Sortis religio. Ea provincia mihi sorte obvenit; eam provinciam mihi sors dedit, cette province m’a été a ignée par le sort . Quod sors obtulerit, acturus videtur. SORTĬLĔGUS, i, m, Devin , prophète . Syn. Divinus, ariolus. SORTĬOR, īris, ītus sum, iri, d., n. et a. Tirer au sort ; obtenir par le sort . Syn. Sort i to capio, sortes conjicio, sortitionem facio; sort i commit to, permit to; fortunæ arbitrio, judicio commit to. Usus : Sortiri paucos e multis ad pœnam. Sortiri bona cum aliquo. Provincias inter se sortiuntur. SORTĪTĬO, ōnis, f. Tirage au sort . Syn. Distributio, quæ sort i to seu duct is fit sortibus. Epith. Ædilitia, content ios a, præclara, religiosa, vesper tina. Usus : Sort it i one in aliquos an i mad ver sum est. Sap i enter a major i bus sortitio magistratuum const it uta est. SORTĪTO, Au sort , par arrêt du sort . Syn. Sort it i one, duct is sortibus. Usus : Sort i to mittebantur in provincias. SORTĪTŬS, ūs, m. Tirage au sort . Syn. Sortitio. Usus : Si pluribus de rebus uno sortitu retulisti, si dans un seul rapport, vous avez proposé au peuple plusieurs choses à la fois .
Readham'da tam maddeyi gor →