JUNGO

is, junxi, junctum, ere, a. Joindre , unir , lier . Syn. Conjungo, coagmento. )( Disjungo. Phras. 1. Omnia membra apte inter se junguntur, to us les membres du corps sont parfaitement unis entre eux . Inter se implicata et connexa sunt; inter se cohærent, coalescunt; apt as commis suras habent; ips a secum, et inter se ex commis sur is junguntur; ali a ex ali is nectuntur, arcteque inter se continentur. 2. Lib enter me tibi jungam, je me joindrai vol on tiers à vous . Lib enter ad tuas rationes me adjungam; acclinabo me lib enter ad tuas partes; tuis tuorumque nece itudinibus misceri me lib enter fer am; tecum me et voluntas con greg at, et for tuna conjungit; res me as cum tuis lib enter consociabo; ad te unum omnia mea confer am; societatem tecum et fœdus inibo; summa conjunct i one tecum agam. Cf. Amicus , Conjungo . Usus : Prudent i am jungere cum eloquent i a. Consuetudinem cum aliquo et amicitiam jungere. Puellam matrimonio jungere. Dies noctesque fletibus jungere, pleurer jour et nuit . JŪNĬOR, ōris, gen. omn. Plus jeune . Syn. Adolescent i or, natu minor, ætate posterior, aliquot ann is minor. JŪRE, A bon droit , à juste titre . Syn. Recte, non injuria, meri to, super is hom in i bus que appro bant i bus; jure optimo; meri to et optimo jure; haud sec us ac par est; jure meri to que; jure ac meri to meriti imo. )( Immerito. Usus : Jure optimo ridemus. Jure occidi potuit. Jure, an injuria; recte, an per per am. JURGĬUM, ĭi, n. Querelle , dispute . Syn. Contentio, rixa. Usus : Exsistet ex ea ingens jurgium. Jurgio contendo. Jurgiis et litibus abstinere se. Cf. Lis , Contentio . JŪRGO, as, avi, atum, are, n. Être en procès , plaider . Syn. Jurgio contendo, rixor. Usus : Vicini inter se jurgant, non litigant. Cf. Contendo . JŪRĬDĬCĬĀLĬS, e, gen. com. Relatif à un point de droit . Usus : Juridic i a lis constitutio vocetur, quamvis molestum hoc nomen sit, qu’on l’appelle question juridic i ale, quoique ce mot me semble ridicule . JŪRĬSCONSULTUS, i, m. Jurisconsulte , légiste . Syn. Jure consult us, interpres legum, jurisperitus, legum peritus. Phras. Jurisconsult us præstans erat, c’était un légiste célèbre . Consult is sim us ea ætate omnis divini atque human i juris erat; vir erat juris scient is sim us; divini human i que juris auctor celeberrimus; legum jurisque Romani apprime doctus; in disciplina juris atque legibus interpret and is auctoritate illustri fuit; vir erat, qui simul ac toga forum que placere cœpit, oraculum civitatis habebatur. Usus : Jurisconsult i dom us est oraculum civitatis. Jure consul to rum in gen i is pleraque corrupt a sunt. JŪRĬSDĬCTĬO, ōnis, f. Action de rendre la justice , judicature . Syn. Facultas et potestas juris dicendi. Usus : Jurisdictionem absolvere. Subigere gentem sub jus, jurisdictionem ac potestatem suam. Venalem jurisdictionem habere. Cf. Ditio , Potestas . JŪRISPĔRĪTUS, i, m. Jurisconsulte . Syn. Jurisconsult us, causidicus. Usus : Jurisperitorum eloquent is sim us, eloquentium jurisperiti imus. JŪRO, as, avi, atum, are, n. et a. Jurer , affirmer avec serment . Syn. Jurejurando me devincio, jurat us test or, adjuro, jusjurandum do. Phras. 1. Juravi rem e e me am, j’ai juré que cel a m’appartenait . Sacramento contend i, rem e e me am; jurat us testabor; jusjurandum interposui; DEUM testem feci; DEUM obtest at us sum, i. e. test at us sum; concept is verb is juravi; DEUM testem laudavi, rem, uti dixeram, e e me am. 2. Juravit se in fide mansurum, il a juré qu’il garderait sa prome e . Jurejurando se suamque fidem obstrinxit; jurejurando fidem firmavit; sac ramentum dixit de perpetua sua in rem public am fide. Per genium, per nomen Cæsaris dejeravit, perstiturum se in fide. DEUM testem e e voluit perpetuæ suæ in rem public am voluntatis. Testem DEUM advocavit, appel lav it integer rimæ suæ in rem public am fidei; exsecratione se, caput suum devinxit, si dat am unquam violaret fidem. De constant i in rem public am fide jusjurandum dedit; fidem in rem public am sacramento sanxit; sacrament i religione se adstrinxit ad præstand am rei publicæ fidem; jurejurando se alligavit, ad servandam rei publicæ fidem. Cf. Jusjurandum . Usus : In cert a verb a, ex animi sententia, non lingua tantum jurare. Jurare concept is verb is majorum more. Jurare Jovem lapidem. Magna voce pulcherrimum jusjurandum juravi. Jurandi Formulæ, for mules de serment : Ita me DEUS amet! ita mihi prop it i us sit DEUS! ita mihi benefaciat, fave at, ads it DEUS! ita me DEUS adjuvet! ita propitium mihi DEUM velim! ita me DEUS respiciat, juvet, tueatur! ita mihi a DEO prosper a contingant omnia! ita mihi optata contingant omnia! ita, quæ opto, feliciter eveniant! ita mihi bene sit! ita rebus me is feliciter even i at! ita vivam! ita diu feliciter que vivam! ita ad voluntatem cuncta fluant! ita diuturna lucis usura fruar! ita mihi cum diuturnus vitæ cursus, tum facilis contingat; ita me is optatis for tuna respond eat! ita sim incolumis, felix, beatus, malorum expers, ignarus adversæ fortunæ! ita nihil adversi vide am in vita! ita nunquam adversam fortunam experiar! ita for tuna utar perpetuo prosper a! Contra: Ita male mihi faciat DEUS! ita perdat me DEUS! moriar, si; pere am, si; ne vivam! ne sim salvus! dispeream! sentiam iratum DEUM! male mihi sit! nihil mihi ex animi sententia succedat! adversa mihi sint omnia! cad at in feliciter, quidquid ago! infensa, iniqua, adversa omnia experiar, si sciens fallo!