VULNUS

ĕris, n. Ble ure , plaie , coup . Syn. Plaga. Epith. Consul are, gravi imum, vehemens et mortiferum, voluntarium, domesticum, periculosum, recens. Phras. 1. Non magnum vuln us fuit, la ble ure ne fut pas grave . Ferrum haud alte in corpus descend it; summa duntaxat cutis per strict a est. Fe um vulnere ferrum haud alte penetravit; non intactum quidem ferro corpus, attamen leviter tantum saucium erat. 2. Ex vulneribus obiit, il mourut de ses ble urès . Mortifero vulnere ictus cecidit; multis vulneribus accept is, ac debilitato corpore et contrucidato se abjecit exanimatus; vulneribus confect us est; multis vulneribus confo us concidit; corpus multis vulneribus confect us procubuit; telo secundum tempora graviter ictus in vuln us abiit. 3. Vix san abitur hoc vuln us, cette plaie aura du mal à se guérir . Vix recreabitur inflict a plaga; vuln us eum in omnem vitam inutilem faciet; all i gari quidem et curari herb is vuln us poterit, vix tamen per cur abitur. Usus : 1. Vulnus alicui inferre, impingere. Grave vuln us accipere. Vulnera adverso corpore except a. Vulneribus confici. Vulnera divellere et retract are. Vulneribus defe us, confect us, criblé de ble ures . 2. Transl. Ble ure , atteinte ; douleur , affliction . Alter i us famæ grave vuln us imponere, inurere, infligere. Fortunæ gravi imo vulnere percuti, être frappé par la fortune d’un coup très rude . Antiqua rei publicæ vulnera sanare. VULPĒCŬLA, æ, f. Petit renard . Syn. Vulpes parva. Usus : Fraus quasi vulpeculæ, vis leon is videtur.