Ben

A Concise Dictionary of Middle English from A.D. 1150 to 1580 · 1889 · p. 5
v. to be, PP, S, S2; been , C; bien , bienn , S; buen , S2; beo , S, S2; bi , S, S2; bue , by , S2; beonne , bienne , ger. S; beoþ , pr. s. S; beþ , buð , byð , bið , S; be is , S3; bes , S2; beoþ , pl. S; bieþ , S; buð , S, S2; beth , S2, S3, C2; ben , W; bes , S2; bi , pr. s. subj. S; bie , S (s.v. Ibie ); beo , pl. S; beth , imp. pl. C2, S2, S3; byeþ , S2; ben , pp. S; been , C; bue , S2; be , S3, C; y-be , S2; iben , S; ibeon , S; ibeo , S, S2; ibe , S, S2; ibi , S.—AS. béon .
Readham'da tam maddeyi gor →