SONS

Lexicon Latinum Seu Corpus Phraseologiae · 1878 · p. 42
sontis, omn. gen. Coupable , criminel . Syn. Nocens. Usus : Comprehend ere sontes. Cf. Reus . SŎNUS, i, m. Son , bruit . Syn. Vox, vocis son us, vocis cantus, strep it us. Epith. Absurd us, acutus, agrestis, cert us, discrepans, gravis sim us, in an is, incredibilis, in flex us, miserabilis, rustic us, trist is. Usus : Varietas sonorum, intervalla, distinctio, et vocis genera divers a. Cursus vocis per omnes sonos. Aures so no complentur; sonum recipiunt. Sonus in aures ac animos suaviter influit. Nervorum sonum elicere. Inanem sonum fundere. SŎPHISMA, ătis, n. Sophisme . Usus : Contort a quædam et aculeata sophism at a: sic enim appellantur fallaces conclusiunculæ. SŎPHISTES, æ, m. Sophiste , rhéteur . Usus : Qui ostentation is aut quæstus causa philosophatur. SŌPĬO, is, ĭi vel īvi, ītum, ire, a. A oupir , engourdir . Syn. Soporem induco. SŎPOR, ōris, m. Profond sommeil , engourdi ement . Syn. Somnus. Usus : Sopore placans art us languidos. Noli nob is languorem et soporem exprobrare. SORBĔO, ea, ŭi, ere, a. Avaler ; absorber , engloutir , dévorer . Usus : Ista odio non sorbeo solum sed concoquo, dévorer (un affront) . SORDĔO, es, ere, n. Paraître sans valeur , méprisable . Usus : Antonio sordebat Macedonica provincia. Cf. Displiceo .
Readham'da tam maddeyi gor →